biri bakarken çalışamıyorum

hürriyette okudum haberi. şöyle diyor:

“Brezilya’da bugüne kadar hiçbir medeniyet görmeden yaşayan Envira yerlileri, tepelerinde bir uçak görünce paniğe kapıldılar. Yerliler uçağa ok atarak kendilerini korumaya çalıştılar.

Çok korktular

DIŞ dünya ile bugüne kadar hiç temas kurmamış olan Brezilya’daki Envira yerlileri, tepelerinde bir uçak görünce neye uğradıklarını şaşırdılar. Peru sınırına yakın Acre Eyaleti’nde bulunan “Terra Indigena Kampa e Isolados do Envira” adıyla anılan köylerinde yaşayan yerliler, fotoğraflarını çeken uçaktan korktular.

Fotoğrafları çekildi

Hiçbir medeniyet görmeden yaşayan yerliler, kendilerine zarar verecek bir şey olarak düşündükleri uçağa ok atarak karşılık verdiler. Temas kurulmamış kabileler uzmanı Josu Carlos dos Reis Meirelles Junior, “Onların var olduğunu, orada yaşadıklarını ve evlerini göstermek için üzerlerinde uçup fotoğraflarını çektik”…”

tabi gerçekte Jose olan amcanım ismini Josu’ya başarılı bi şekilde çevirince türk basını, diyorsun ki asparagasa bak oh bebek.. allahtan araştırmacı kişiliğim çabuk pes etmedi de temas kurulmamış kabileler uzmanı gibi olağanüst bir titre sahip bu amcaya ulaştım.

bu tür haberler inanılmaz keyif veriyor bana ara ara denk geldikçe. plastikten hatta laylondan yapılma sahte hayatlarımız yırtılıp sıyrılıyor da ucundan gerçek bir yere değiyor ellerim. sanırım uzun uzadıya konuşmak istemiyorum konu hakkında.

bir tek uçağa okla saldıran korkmuş yerliler, bana köyünde gördüğü ufoya taş atan yurdum köylüsünü hatırlattı, paylaşmak istedim. :)

tok iken bile canının çektiği yemek vardır ya hani.. işte gerçektir o.. gerçek odur..

kaldığı yerden başlamadı ama.. yeni bi formatta yeniden başladı.. daha sık paylaşıma olanak verecek şekilde bir değişiklik yaptım..

buyrun prof. şetaret durusukurbasının bloguna..

bu yaşıma geldim; dengeli yerleştirilmiş bir çamaşır makinasının sıkma anında verdiği huzuru hiç birşeyde bulamadım..

pala kendine bi arkadaş edindi sanırım, artık yalnız değil..

çocukluğum karşıyakada, çarşı içinde 1714 sokakla 1715 sokağın kesiştiği o köşedeki, ilk apartmanlardan biri olan dört katlı evde geçti. ev diyorum, sanki müstakil tek bir evmişçesine her katında yaşadık, merdivenleri dahi anılarla yüklüdür.

hani bazen bir ses, bazen de bir koku sizi alır, kontrolsüzce geçmiş bir zamana götürür bırakır ya.. az evvel, yine bir köşesinde oturduğum sokaktan yankılanan konuşma sesleri beni o 1714 sokağın içindeki, daha sonradan renkli televizyonun zulmune ayak uyduramayıp otopark olan zafer sinemasına, çocukluğumun açık hava sinemasına götürdü.

bizim çoktan uykuya dalmış olmamız gereken o yaz akşamları sokağın içinde yankılanmaya başladığı zaman filmlerin replikleri, inceden balkona sızar, hafiften serinlemeye başlayan izmir gecelerinde heyecanla yakalanana kadar dinlerdik birer kulağımız içerde.

yapacak bir şey yoktu, zaman acımasızca anıların üstünü örttü, önce zafer sineması pes etti, sonra biz taşındık karşıyakadan ve yaz sinemasının yankılanan sesleri, çiğdemler, frukolar, frigolar ve çıkıştaki insan kalabalığı kim bilir hangi duvar dibinde sıkıştı kaldı.

ortaköye yakın o dehşet sana duvarını nihayet kaldırmışlar. ama çok acayip bişiler olmakta.. anlatmaya kelimeler yetmiyor, o vakit fotoğrafa buyrun..

eh zamanı gelmişti. artık kendi blogunu açacak yaşa geldi. bundan sonra Pick Me! ile ilgili her türlü gevezelik, gelişme, duyuru vs. yi buradan yapacağız. geri beslemelerinizi de bekleriz.

ideal bi ilişkide kadınla erkeğin ayak numaralarının farkının 5 olması gerekmektedir. bunun ötesindeki değerler çiftler arası gerginliklere, anlaşmazlıklara ve bir takım uyumsuzluklara yol açacaktır. dikkat edilmesi gerekir.

bir kedi
bir gece vakti
camda ne arıyordu?
o kedi
o gece vakti
yaz gelmişti
biliyor muydu?
o kedi
o yazı
bekliyor muydu?

aslına bakarsanız zalim, taş kalpli, insanlıktan nasibini almamış, vicdansız falan bi adam olduğum söylenemez. ya da ben öyle umuyorum. şimdi burda bu kadar net bi şekilde konuşmak da doğru değil ama, neyse. genel görünüm ya da yanılsama budur.

ama yine de insanın da bi dayanma sınırı, bir tahammül ve ötesi vardır. bi yerden sonra dersin ki noluyoruz yani..

yıllar evvel başladı herşey. o zamanlar altınokta körler derneği bünyesindeydi sanırım. ya da o arkadaşlar bunu organize ediyorlardı. belki de ikisi aynı şey demek. görme engelli arkadaşlar, çeşitli işlek yerlerde bir takım cengiz kurtoğlu tezgahları kurup günün anlam ve önemine, daha olmadı duygu yoğunluğuna yönelik bir takım müzik parçalarını seslendirirlerdi. gelen geçen, hislenen çeşitli boy ve ebatlardaki vatandaşlar da ellerine ne geçerse yardımcı olmaya çalışırlardı.

buraya kadar herşey normal.. ben de öyle.

e yıllar geçtikçe ama, iş çığrından çıktı, çıkmadı mı? çıktı. her köşe başında, hafif şehlalığı bulunan iki arkadaş bir araya geliyorlar, dayıyorlar müziği teknik imkanların sonuna kadar, ses desen ne sesi - yandım allah, e ne bu şimdi.

sen kimsin, necisin, nerden geldin, oraya nasıl kondun, kimden izin aldın, peki bana bu zulmu yapmaya ne hakkın var?

bu işler bu kadar her adımbaşı olmasa, gene bir üst dernek vs. olayı örgütlese, bi de sesler biraz kısılsa ki, biz de olaya kulak zarlarımızı dahil etmesek, zedelemesek onları. hani diyorum.. çok mu?

hayatta herşeyin bir amacı var, evet. hiçbir şey sebepsiz değil.. ama nedir arkadaşım “suyun maksatı”? bana bunu açıkla, senlen sert ünsüzlerin yumuşamasıyla ilgili polemiğe girmiycem, söz! en fazla suyu maksadı dışında başka nasıl kullanabiliriz, onu sorarım..

bir akşam, bi çengelköy ve bir güneş daha battı güzel günlerin üzerinden çay bardağının içine..

yeni bir blog oluşumunun müjdesini vermek üzere bugün burda toplandık sevgili dostlar. bu blog ortak bir çalışmanın ürünü olacak ve sizlere her gün yeni, farklı ve belki nostaljik bir müzik vidyosu sunacağız; ebru, meltem ve alper. ve tabi ki ben. :)

ilk vidyoyu ekledim bile. benim için güzel bir müziğin ötesinde anlamı olan bir parça, o kadar bencillik yapayım artık değil mi..

ebruya da görsel düzenlemeler için teşekkürler eşliğinde sizi yeni blogumuza alalım, hergün bekleriz..

siz de güneşi görebiliyor musunuz?

“if i had asked people what they wanted, they would have said faster horses.”

eski yazılarımı tararken bir de ne göreyim; önemli günler ve haftalar serisine başlamış ve öylece bırakmışım. hem de cürete bak ki bendeki, her hafta yeni bir önemli gün sloganıyla bu işe girişmişim. olacak şey değil. insan haddini bilmeli.

neyse efendim, aynı heyecanı tekrar canlandırıyoruz, bu pazartesiyi dünya foton kuşağı günü ilan ediyorum. önünüzde üç gününüz var. naapın edin, yetiştirin. artık slogan mı olur, kompozisyon mu, şiir mi yazarsınız, şarkı mı bestelersiniz, uçurtma mı yaparsınız bilemem ve anlam veremem ama yapın ve gönderin. buradan milyonlarla paylaşalım.

unutmayın, 12 mayıs pazartesi dünya foton kuşağı günü..

pazartesi çok mu yakın ki?

aman canım dedik bi kere..

kutlu olsun efem..

bundan aylar evvel dışarı çıkarken evde sıkılmasın diye benle gelen trol‘ümü hatırlarsınız.

dün gece susamda denizle konuşurken hatırladım, bir seneden fazla olmuştu; kendisi malesef bir susam bar akşamından sonra ansızın sırra kadem basmışdı. bunca zaman bekledik, ses yok. artık kendisinden ümidi kestik.. lakin diyorum acaba benzer bi pembe saçlı bulabileceğim kaynak önerecek çıkar mı blogumu okuyan milyonlar arasından? ne de olsa yetmiş milyon beni izliyor.. hehe..